DLA WIĘKSZOŚCI CELÓW

To samo można powiedzieć o linii opadającej, gdy staramy się zwalczyć jakieś nawyki. W pewnym szpi­talu pielęgniarki chciały oduczyć chłopca uderzania głową. Postano­wiły narysować linię poziomu odniesienia, która wskazywałaby, jak często chłopiec uderza głową każdego dnia. Ku swemu zdumieniu za­uważyły, że gdy zaczęły sporządzać wykres, chłopiec uderzał głową coraz rzadziej, aż przestał to robić w ogóle. Nie mogły znaleźć żadnego szczególnego powodu tej zmiany, chociaż podejrzewały, że w pewien dziwny sposób na zachowanie chłopca wpłynął fakt, że ilekroć uderzał głową, ktoś w pokoju sięgał po ołówek i robił znaki na papierze. Oka­zało się w tym przypadku, że niepotrzebny jest żaden specjalny pro­gram. Dla większości celów idealną linią odniesienia jest linia stabilna. Ponieważ złe zachowanie zdarza się z dość regularną częstością, praw­dopodobnie wszystkie zmiany, zaobserwowane po rozpoczęciu nauki, są jej wynikiem.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *